زدن، گازگرفتن، دروغ و لجبازی
چرا کودکِ نوپای من به همهچیز نه میگوید؟
«نه»های بیپایان میتوانند شبیهِ دعوا گرفتن به نظر برسند. معمولاً چیزِ ملایمتری است: کودکتان تازه فهمیده آدمِ جداگانهای است، و «نه» قدرتمندترین کلمهای است که دارد.
کفش؟ نه. حمام؟ نه. موز؟ نه، با اینکه سی ثانیه پیش خودش موز خواسته بود.
این «نه»های پیاپی میتوانند شبیهِ مخالفتِ عمدی به نظر برسند. اغلب چیزِ سادهتری است: کودکِ نوپایتان کشف کرده که آدمِ جداگانهای است، و «نه» یکی از قدرتمندترین کلمههایی است که در اختیار دارد.
این «نه» دارد چه کار میکند
کودکانِ نوپا کنترلِ بسیار کمی بر روزشان دارند. بزرگترها تصمیم میگیرند کِی بیدار شوند، بیرون بروند، غذا بخورند، لباس بپوشند و بخوابند. نه گفتن به آنها اجازه میدهد استقلال را امتحان کنند و بفهمند بر کدام بخشهای دنیا میتوانند اثر بگذارند.
ممکن است به این دلیلها هم نه بگویند:
- دستور خیلی طولانی یا نامفهوم بوده است
- به زمانِ بیشتری برای تغییرِ فعالیت نیاز دارند
- خسته، گرسنه یا سرریز شدهاند
- سؤال طوری پرسیده شده که انگار اختیاری است
- نه گفتن برایشان به بازیِ جالبی تبدیل شده است
این همیشه یک کشمکشِ قدرت نیست، مگر اینکه هر دوی شما کشیده شوید به اینکه به یکی تبدیلش کنید.
کمتر بپرسید، روشنتر بگویید
اگر چیزی اختیاری نیست، آن را در قالبِ یک سؤالِ بلهیانه نگذارید.
بهجای «دوست داری کفشهایت را بپوشی؟» این را امتحان کنید:
«وقتِ کفش است. کفشِ قرمز یا کفشِ آبی؟»
مرز پیشِ شما میماند. انتخابِ کوچک مالِ کودکتان است.
دستورها را سادهتر کنید
نزدیک بروید، یک دستور بدهید، و دقیقاً بگویید چه میخواهید:
- «ماشین را بگذار در جعبه.»
- «کنارِ خیابان دستم را بگیر.»
- «بنشین تا کمکت کنم کاپشنت را بپوشی.»
کودکانِ کوچک ممکن است با چند دستور بهصورتِ همزمان مشکل داشته باشند. چیزی که شبیهِ سرپیچی به نظر میرسد گاهی سردرگمی یا ناتوانی است.
وقتی این وضع ادامه پیدا میکند، ارزشِ سر زدن به متخصص را هم دارد. اگر کودکتان اغلب به نامِ خودش یا به دستورهای ساده پاسخ نمیدهد، یا گفتار یا درکش عقبتر به نظر میرسد، آن را با پزشکِ عمومی (GP)، مراقبِ سلامت (health visitor، خدماتی در بریتانیا) یا پزشکِ کودکتان در میان بگذارید. شنوایی و زبان بهسادگی قابلِ بررسیاند، و کودکی که دستور را دریافت نمیکند، آن را رد نمیکند.
برای «نه»های بیضرر جا باز کنید
هر جا که امن است، بگذارید «نه» کار کند. شاید بغل نخواهند، یا لیوانِ سبز را، یا آهنگی را که شما انتخاب کردهاید. داشتنِ مقداری کنترلِ واقعی میتواند نیاز به جنگیدن برای آن را در همهجا کم کند.
لازم نیست در هر «نه» برنده شوید. محکمترین مرزهایتان را برای امنیت، سلامت، آسیبرساندن و روالهایی نگه دارید که واقعاً مهماند.
پیشرفتِ پنهان
«نه» خستهکننده است، اما نشانهی این هم هست که کودکتان دارد داشتنِ صدایی از آنِ خودش را تمرین میکند. کارِ شما خاموشکردنِ آن صدا نیست. کارِ شما این است که کمکش کنید یاد بگیرد کجا انتخاب ممکن است و کجا یک مرزِ ثابت همه را امن نگه میدارد.
مرتبط: چطور بدون داد زدن مرز بگذاریم و چرا کودکِ نوپای من برای همهچیز جیغ میزند؟