Pregnancy
کِی برای زایمان به بیمارستان برویم
نوشتهی تحریریه Raised ·
رفتنِ زودهنگام به بیمارستان میتواند روندِ زایمانتان را کُند کند، اما زیاد صبرکردن هم بهشدت استرسزاست. این یک راهنمای عملی برای دانستنِ زمانِ دقیقِ برداشتنِ ساک و رفتن به بیمارستان است.
ساعتهاست که انقباض دارید. خستهاید، هیجانزدهاید، و در اتاقِ نشیمن قدم میزنید. آیا وقتِ رفتن به بیمارستان است؟
یکی از رایجترین اشتباهاتی که والدینی که بارِ اول است بچهدار میشوند مرتکب میشوند، این است که خیلی زود به بخشِ زایمان میروند. اگر قبل از اینکه در فازِ «زایمانِ فعال» (Active Labour) باشید (که معمولاً با بازشدنِ دهانهی رحم تا ۶ سانتیمتر تعریف میشود) به بیمارستان برسید، بسیاری از بیمارستانها بهسادگی شما را به خانه میفرستند تا بیشتر صبر کنید.
در اینجا یک راهنما برای کمک به شما در تصمیمگیری برای زمانِ دقیقِ رفتن به بیمارستان آورده شده است.
قانونِ «۱-۱-۵» (و چرا این قانون بینقص نیست)
دهههاست که در کلاسهای آمادگیِ زایمان، قانونِ «۱-۱-۵» آموزش داده میشود تا به والدین کمک کند زمانِ رفتن به بیمارستان را تعیین کنند. این قانون میگوید شما زمانی باید به بیمارستان بروید که انقباضاتِ شما:
- ۵ دقیقه با هم فاصله داشته باشند.
- هر کدام ۱ دقیقه طول بکشند.
- و این روند بهطور مداوم برای ۱ ساعت ادامه داشته باشد.
با اینکه این یک معیارِ پایهی مفید است، کالجِ متخصصان زنان و زایمان آمریکا (ACOG) تأکید میکند که این یک قانونِ سفتوسختِ پزشکی نیست. اگر ۴۵ دقیقه تا بیمارستان فاصله دارید، یا اگر این فرزندِ دومِ شماست (که معمولاً خیلی سریعتر از اولی به دنیا میآید)، صبرکردن برای رسیدن به نقطهی ۱-۱-۵ ممکن است به این معنی باشد که بچهتان در ماشین به دنیا میآید.
همیشه از دستورالعملهای زمانبندیِ خاصی که ماما یا پزشکتان به شما داده است پیروی کنید.
تستِ «آیا میتوانی حرف بزنی؟»
اغلب، شدتِ انقباضات شاخصِ بهتری برای زایمانِ فعال نسبت به یک کرنومتر است. انقباضاتِ اولیهی زایمان ناخوشایند هستند، اما معمولاً میتوانید در حینِ آنها نفس بکشید، تلویزیون تماشا کنید، یا حتی با شریکِ زندگیتان گپ بزنید.
وقتی واردِ فازِ زایمانِ فعال میشوید، انقباضات تمامِ تمرکزِ شما را میطلبند. اگر در حینِ یک انقباض نمیتوانید راه بروید یا حرف بزنید، و برای دوامآوردن مجبورید بایستید و نفسهای عمیق بکشید، احتمالاً در فازِ زایمانِ فعال هستید.
چرا بیشتر ماندن در خانه کمککننده است
بیمارستانها محیطهای بهشدت پزشکی و درمانی هستند. وقتی به آنجا میرسید، تغییرِ فضا، نورهای روشن و تجهیزاتِ نظارتی میتوانند باعثِ ترشحِ آدرنالین شوند. آدرنالین دشمنِ اکسیتوسین (هورمونی که زایمان را پیش میبرد) است.
رسیدنِ زودهنگام به بیمارستان اغلب باعثِ توقف یا کُندشدنِ روندِ زایمان میشود. با ماندن در راحتیِ خانهی خودتان—جایی که میتوانید دوشِ آبگرم بگیرید، روی توپِ یوگا بالا و پایین بپرید و آزادانه غذا بخورید—بدنتان را تشویق میکنید تا فرآیندِ زایمان را بسیار کارآمدتر پیش ببرد.
خطوطِ قرمز: کِی باید فوراً به بیمارستان برویم
فارغ از الگوی انقباضاتِ شما، چندین موقعیت وجود دارد که باید بازیِ صبرکردن را کنار بگذارید و مستقیماً به بیمارستان بروید (یا فوراً با ارائهدهندهی مراقبتهای پزشکی خود تماس بگیرید):
۱. کیسهی آبتان پاره شود: اگر کیسهی آبتان پاره شد، مخصوصاً اگر مایع به رنگِ سبز یا قهوهای بود (نشانهی اینکه نوزاد مکونیوم دفع کرده است)، باید معاینه شوید. حتی بدونِ انقباض، پارهشدنِ کیسهی آمنیوتیک خطرِ عفونت را افزایش میدهد. ۲. خونریزیِ واژینال: مقدارِ کمی خونِ مخلوط با مخاط (ترشحاتِ خونی یا Bloody Show) طبیعی است. خونریزیِ شدید و قرمزِ روشن طبیعی نیست. ۳. کاهشِ حرکاتِ جنین: اگر متوجه شدید نوزادتان بهطور قابلتوجهی کمتر از حدِ معمول حرکت میکند، منتظرِ شکلگیریِ الگوی انقباضات نمانید. حتماً معاینه شوید. ۴. قبل از ۳۷ هفتگی: اگر علائمِ زایمان را قبل از هفتهی ۳۷ تجربه میکنید، این یک زایمانِ زودرس محسوب میشود و برای متوقفکردنِ زایمان یا آمادهشدن برای تولدِ نوزادِ نارس، به مراقبتِ فوریِ پزشکی نیاز دارید.
هر زمان که شک داشتید، گوشیِ تلفن را بردارید. خطوطِ تریاژِ زایشگاه دقیقاً به همین دلیل وجود دارند. به بدنتان اعتماد کنید، به غرایزتان اعتماد کنید، و وقتی زمانش رسید، آن ساکِ بیمارستان را بردارید.