خشمِ خودمان: داد نزدن و ترمیم رابطه
چطور در میانهی قشقرقِ کودکِ نوپا آرام بمانیم
آرامش کلیدی نیست که یادتان رفته باشد فشارش دهید. اینجا میخوانید چطور در میانهی قشقرق کار را کوچکتر کنید، و روزهایی که خشمِ خودتان زودتر از همه میرسد چه کنید.
کودکتان جیغ میکشد. مردم نگاه میکنند. سه بار خواستهاید و حالا میتوانید بالا آمدنِ خشمِ خودتان را حس کنید.
توصیهی «آرام باش» در آن لحظه تقریباً توهینآمیز است. آرامش کلیدی نیست که یادتان رفته باشد فشارش دهید. هدف، سکونِ کامل نیست. هدف این است که میانِ آنچه حس میکنید و آنچه در قدمِ بعد انجام میدهید، یک مکثِ کوچک بسازید.
کار را کوچکتر کن
در میانهی قشقرق، فقط سه وظیفه برای خودت بگذار:
۱. امنیتِ همه را حفظ کن. یعنی جلوی زدن، لگدزدن، گازگرفتن یا پرتکردن را بگیر، نه اینکه بگذاری تا فروکشکردنِ طوفان ادامه پیدا کند. ۲. کمتر حرف بزن. ۳. هر مرزی را که لازم است، نگه دار.
لازم نیست تمامِ درس را همانجا بدهی، گریه را متوقف کنی، یا برای دیگران خونسرد به نظر برسی.
یک جمله را امتحان کن: «میدانم سخت است. ما باز هم داریم میرویم.»
قبل از کلماتت، بدنت را آرام کن
وقتی خشم بالا میآید، بدن زودتر از همه واکنش نشان میدهد. فکَت را باز کن. شانههایت را رها کن. بازدمت را کمی بلندتر از دمت کن. هر دو پایت را روی زمین بگذار.
این کارها بهشکلِ جادویی قشقرق را تمام نمیکنند. اما ممکن است آنقدر جا باز کنند که بتوانی صدای آرامتری انتخاب کنی، یا جملهای را که بعداً پشیمانت میکند نگویی.
اگر کودکتان در امان است و بزرگسالِ دیگری هم حضور دارد، اشکالی ندارد لحظهای عقب بکشی: «دارم زیادی عصبانی میشوم. یک دقیقه وقت میگیرم و بعد برمیگردم.»
برای تماشاگرها نمایش نده
قشقرق در جمع بدتر حس میشود، چون خیال میکنیم همه دارند قضاوتمان میکنند. حتی وقتی مردم متوجه میشوند، بهندرت آنقدر که به نظر میرسد توجهشان را نگه میدارد.
حواست به کودکت باشد و به قدمِ عملیِ بعدی. چرخِ خرید را رها کن. کفِ زمین بنشین. کفشها را بردار و بیاور. عوضکردنِ برنامه شکستِ والدگری نیست.
اگر داد زدی، ترمیم کن
گاهی از کوره در میروی. وقتی توانستی برگرد و بگو:
«داد زدم. ترسناک بود، و وظیفهی من بود که خشمم را مدیریت کنم. متأسفم.»
ترمیم داد زدن را بیضرر نمیکند، اما به کودکت نشان میدهد که آدمها میتوانند مسئولیتِ کارشان را بپذیرند و دوباره وصل شوند.
اگر داد زدن مرتب اتفاق میافتد، ترمیم بهتنهایی راهحل نیست. این نشانهی آن است که به کمک نیاز داری، نه فقط به یک عذرخواهیِ دیگر.
وقتی خشم بزرگتر از آن لحظه است
بعضی روزها خشم درونِ این مرزها نمیماند. ارزش دارد که با پزشکِ عمومی یا مراقبِ سلامتت صحبت کنی اگر:
- بیشترِ روزها داد میزنی
- از شدتِ خشمی که حس کردهای، خودت ترسیدهای
- به کودکت آسیب زدهای، یا نزدیک بوده که بزنی
- بهطور مداوم حس میکنی از پسِ اوضاع برنمیآیی
این برای آنها گفتوگویی رایج است، نه گزارشی علیهِ تو. در بریتانیا همچنین میتوانی رایگان با Coram Family Lives به شمارهی 0808 800 2222 تماس بگیری و با یک مددکارِ آموزشدیدهی خانواده صحبت کنی (این شماره فقط در بریتانیا در دسترس است)، و NHS توصیه میکند اگر دربارهی رفتارِ کودکت جدی نگران هستی با مراقبِ سلامت یا پزشکِ عمومیات صحبت کنی.
زود پرسیدن اعتراف به بد بودنِ تو بهعنوانِ والد نیست. یکی از سریعترین راههاست برای اینکه یک دورهی سخت به یک الگو تبدیل نشود.
هدفِ آرامتر
لازم نیست والدی شوی که هرگز خشمگین نمیشود. داری تمرین میکنی که خشم را زودتر بشناسی و در ده ثانیهی بعد از قدرتش کم کنی.
بعضی روزها بُرد فقط این است که همه سالم به خانه رسیدند. آن هم به حساب میآید.
مطلبِ مرتبط: چطور بدونِ قشقرق از پارک بیرون بیاییم