Feeding
چگونه بدون وحشت، تولید شیر مادر را افزایش دهیم؟
نوشتهی تحریریه Raised ·
وقتی احساس میکنید شیرتان کم شده است، بهراحتی ممکن است وحشت کنید. قبل از خریدِ مکملهای گرانقیمت، روشهای بالینی برای افزایش تولید شیر را بیاموزید.
کاهشِ ناگهانی در تولیدِ شیر یکی از استرسزاترین تجربیاتی است که یک مادرِ شیرده میتواند با آن روبهرو شود. وحشت بهسرعت غالب میشود، که اغلب با جستوجوهای دیوانهوار در اینترنت در اواخرِ شب و خریدِ مکملهای گیاهیِ گرانقیمت یا «کوکیهای شیردهی» (Lactation Cookies) همراه است.
قبل از اینکه به درمانهای اثباتنشده متوسل شوید، درکِ نحوهی عملکردِ تولیدِ شیر بسیار مهم است.
سینههای شما چشمههای جادویی نیستند؛ آنها کارخانههایی هستند که دقیقاً بر اساسِ اصلِ عرضه و تقاضا کار میکنند. اگر شیری را که از قبل در سینه وجود دارد تخلیه نکنید، نمیتوانید با یک کوکی بدنِ خود را برای تولیدِ شیرِ بیشتر «فریب» دهید.
بر اساسِ استانداردهای بالینیِ شیردهی، در اینجا استراتژیِ اثباتشده و گامبهگام برای افزایشِ تولیدِ شیر، بدونِ وحشت و نگرانی آورده شده است.
گام ۱: سینه را بهطور مکرر تخلیه کنید
قدرتمندترین ابزاری که برای افزایشِ تولیدِ شیر در اختیار دارید، تخلیهی شیر است.
سینههای شما حاویِ پروتئینی به نام مهارکنندهی بازخورد شیردهی (FIL) هستند. وقتی شیر در سینه میماند، FIL به مغزِ شما سیگنال میدهد که تولید را کُند کند. وقتی سینه تخلیه میشود، عدمِ حضورِ FIL به مغزِ شما سیگنال میدهد که تولید را سرعت بخشد.
برای افزایشِ تولید، باید سطحِ FIL را تا حد امکان پایین نگه دارید:
- بیشتر شیر بدهید: اگر هر ۳ ساعت یکبار شیر میدهید، سعی کنید در طولِ روز هر ۲ ساعت یکبار سینه را به نوزاد پیشنهاد دهید.
- شیردهیِ شبانه را حذف نکنید: سطحِ پرولاکتین (هورمونِ تولیدکنندهی شیر) در شب در بالاترین حدِ خود قرار دارد. حذفکردنِ شیردهیهای شبانه، قویترین سیگنال برای تولیدِ شیر را از بین میبرد.
گام ۲: استراتژیِ «پمپاژِ قدرتی» (Power Pump)
اگر شیردهیِ مکرر کافی نیست، یا اگر منحصراً شیرِ خود را پمپ میکنید، باید رفتارِ «شیردهیِ خوشهای» نوزاد را شبیهسازی کنید تا پاسخِ جهشِ رشد را در بدنِ خود تحریک کنید. به این کار «پمپاژِ قدرتی» (Power Pumping) میگویند.
بهجای اینکه برای یک جلسهی استانداردِ ۲۰ دقیقهای پمپ کنید، جلسه را در طولِ یک ساعت به بخشهای کوچکتر تقسیم میکنید تا یک نوزادِ گرسنه و پُرتوقع را شبیهسازی کنید:
- ۲۰ دقیقه پمپ کنید
- ۱۰ دقیقه استراحت کنید
- ۱۰ دقیقه پمپ کنید
- ۱۰ دقیقه استراحت کنید
- ۱۰ دقیقه پمپ کنید
این کار را روزی یکبار به مدتِ ۳ تا ۵ روزِ متوالی انجام دهید. انتظارِ افزایشِ فوری در روزِ اول را نداشته باشید؛ حدود ۴۸ تا ۷۲ ساعت طول میکشد تا بدنِ شما به این افزایشِ تقاضا پاسخ دهد.
گام ۳: تماسِ پوستبهپوست
اکسیتوسین هورمونی است که مسئولِ رفلکسِ «رهاسازیِ شیر» (Let-down) است (انقباضاتِ عضلانی که شیر را به بیرون از سینه هل میدهند). اگر استرس داشته باشید، سطحِ آدرنالینِ شما بهشدت افزایش مییابد، که بهطور فعال جلوی ترشحِ اکسیتوسین را میگیرد.
- پیراهنِ خود را دربیاورید، لباسهای نوزاد را بهجز پوشک دربیاورید، و او را مستقیماً روی سینهی برهنهی خود بخوابانید. روی هر دوی خودتان یک پتو بکشید.
- این تماسِ شدیدِ پوستبهپوست باعثِ ترشحِ عظیمِ اکسیتوسین میشود، که نهتنها شما را آرام میکند، بلکه باعث میشود شیر آزادانهتر جریان یابد و سینه با کاراییِ بیشتری تخلیه شود.
گام ۴: هیدراتاسیون (آبرسانی) و کالری
تولیدِ شیرِ مادر تقریباً به ۵۰۰ کالریِ اضافی در روز و مقدارِ قابلتوجهی آب نیاز دارد.
- آب: اگر دچار کمآبی (Dehydration) باشید، بدنِ شما زندهنگهداشتنِ شما را بر تولیدِ شیر ترجیح میدهد. شما باید تا رفعِ تشنگی آب بنوشید، و روزانه حدودِ ۲.۵ تا ۳ لیتر آب را هدف قرار دهید.
- غذا: بااینکه نیازی به یک «کوکی شیردهیِ» خاص نیست، اما مواد تشکیلدهندهی آنها (مانندِ جو دوسر) اغلب منابعِ خوبی از آهن و کربوهیدراتهای پیچیده هستند. غذاهای متراکم و مغذی بخورید. اگر بهطور تصادفی برای کاهشِ وزنِ پس از زایمان کالریِ دریافتیِ خود را محدود کرده باشید، تولیدِ شیرِ شما آسیب خواهد دید.
چه زمانی باید به دنبال کمکِ بالینی باشید
اگر تخلیهی مکرر و پمپاژِ قدرتی را برای یک هفته امتحان کردهاید و شیرتان افزایش نیافته است، یا اگر نوزادتان در حالِ کاهشِ وزن است و کمتر از ۶ پوشکِ خیس در روز دارد، باید به دنبالِ کمکِ حرفهای باشید.
برخی از شرایطِ پزشکی (مانندِ باقیماندنِ قطعات جفت در رحم، خونریزیِ پس از زایمان، اختلالِ عملکردِ تیروئید، یا سندرم تخمدان پلیکیستیک - PCOS) میتوانند از نظر فیزیکی مانع از تولیدِ شیرِ کافی در بدنِ شما شوند، فارغ از اینکه چقدر پمپ میکنید. یک مشاورِ شیردهیِ دارای گواهینامهی بینالمللی (IBCLC) و پزشکِ شما میتوانند به شناسایی و درمانِ علتِ ریشهای کمک کنند.