Postpartum & Recovery
چطور پس از بچهدارشدن درخواست کمک کنیم
نوشتهی تحریریه Raised ·
والدینِ جدید اغلب برای اینکه همهچیز را بهتنهایی مدیریت کنند، تحتفشار هستند. اما تلاش برای دوامآوردن در دورانِ نوزادی بدونِ حمایت، دستورالعملی برای فرسودگی است.
در والدگریِ مدرن یک افسانهی فراگیر وجود دارد که میگوید یک مادرِ «خوب» باید بتواند همهچیز را بهتنهایی مدیریت کند. او باید بتواند به نوزاد شیر بدهد، خانه را تمیز نگه دارد، از زایمان ریکاوری کند، و در حینِ انجامِ این کارها شاداب و درخشان هم به نظر برسد.
این کار از نظرِ بیولوژیکی و تاریخی غیرممکن است. در تمامِ طولِ تاریخِ بشر، نوزادان در یک «روستا» (با کمکِ جمعیِ افراد) بزرگ میشدند. امروزه، ما در حالِ بزرگکردنِ آنها در خانههایی منزوی هستیم.
سازمانِ حمایتِ پس از زایمان (PSI) تأکید میکند که کمکخواستن نشانهی ضعف نیست؛ بلکه یک الزامِ حیاتی برای سلامتِ روانِ مادر است. اگر در حالِ غرقشدن هستید، باید اجازه دهید کسی برایتان یک حلقهی نجات پرتاب کند.
در اینجا میآموزیم که چطور بر احساسِ گناه غلبه کنیم و کمکی را که واقعاً نیاز داریم، درخواست کنیم.
چرا کمک نمیخواهیم
معمولاً بیمیلی به درخواستِ کمک به دو چیز برمیگردد: ۱. احساس گناه: «من خودم انتخاب کردم که این بچه رو به دنیا بیارم، پس نباید وبالِ گردنِ بقیه بشم.» ۲. بارِ ذهنی: «تا بخوام بهشون بگم دقیقاً چیکار کنن و چطوری انجامش بدن، خودم انجامش بدم راحتتره.»
برای دریافتِ کمکی که نیاز دارید، باید بارِ ذهنیِ ناشی از «محولکردنِ وظایف» را از بین ببرید.
چطور «حمایتِ ابزاری» بخواهیم
«حمایتِ ابزاری» (Instrumental Support) همان کمکِ عملی و ملموس است. وقتی کسی میگوید: «اگر چیزی نیاز داشتی بهم بگو!»، معمولاً واقعاً منظورش همین است، اما آنها نمیدانند شما واقعاً به چه چیزی نیاز دارید.
پاسخهای مبهم ندهید. به آنها یک وظیفهی مشخص و محدود بدهید.
متنهای آماده برای محولکردنِ وظایف:
- برای لباسهای چرک: «راستش آره. من با کوهِ لباسهای چرک حسابی کلافه شدم. میتونی پنجشنبه برای یک ساعت بیای اینجا، یه ماشین لباسشویی روشن کنی و لباسهای خشکشده رو تا کنی؟»
- برای خریدِ خانه: «خیلی دوست دارم کمکم کنی. وسایلِ اولیهمون تموم شده. میتونی سرِ راهت شیر، نون و تخممرغ بگیری؟ من پولش رو برات کارتبهکارت میکنم.»
- برای فرزندِ بزرگتر: «بله، لطفاً. بچهی بزرگترم تمامِ هفته تو خونه حبس بوده. میتونی شنبه صبح برای یک ساعت ببریش پارک؟»
تلهی «بچه رو بده من نگه دارم»
اغلب، مهمانها میخواهند با بغلکردنِ نوزادِ خوابیده به شما «کمک» کنند تا شما بتوانید آشپزخانه را تمیز کنید یا دوش بگیرید.
اگر خودتان میخواهید دوش بگیرید، این عالی است! اما اگر خستهاید و فقط میخواهید نوزادتان را در آغوش بگیرید، این کار کمکی به شما نمیکند. این کار شما را از نوزادتان جدا میکند و مجبورتان میکند کارهای خانه را انجام دهید.
متنِ آماده برای تغییرِ مسیرِ مهمان: «راستش من الان خیلی دلم میخواد فقط بشینم و بچه رو بغل کنم، چون بالاخره آروم شده. اما اگر میخوای کمک کنی، واقعاً عالی میشه اگر بتونی ظرفها رو برام تو ماشین ظرفشویی بچینی!»
درخواستِ کمکِ حرفهایِ احساسی
گاهی اوقات، کمکی که نیاز دارید دربارهی لباسِ چرک نیست؛ دربارهی سلامتِ روانِ شماست. اگر مدام گریه میکنید، احساسِ خشم دارید، یا نمیتوانید بخوابید، به حمایتِ حرفهای نیاز دارید.
درخواست برای این نوع کمک میتواند بسیار ترسناک به نظر برسد. میتوانید از قدمهای کوچک شروع کنید.
متن برای همسرتان: «من الان واقعاً دارم تقلا میکنم. اصلاً شبیهِ خودم نیستم و فکر کنم باید با یه دکتر صحبت کنم. میتونی کمکم کنی تا تلفن بزنم و وقت بگیرم؟»
متن برای پزشکتان: «من دورانِ پس از زایمان رو خیلی سختتر از چیزی که انتظار داشتم میبینم. بیشترِ روزها احساسِ [اضطراب/غم/خشم] میکنم و به کمک نیاز دارم.»
قرار نبود شما این مسیر را بهتنهایی طی کنید. کمکخواستن، قویترین و محافظانهترین کاری است که میتوانید برای خودتان و نوزادتان انجام دهید.